Corruptie – als in roest


roest1

Vanmiddag bekeek ik op het Movies That Matter-festival in Den Haag enkele do- cumentaires. The reckoning, over de eerste jaren van het Internationaal Strafhof in Den Haag, is leerzaam, krachtig en wekt voorzichtige hoop. Dat kan een arte- fact zijn. De selectie van beelden en perspectief is slim. Wel de strategische be- raadslagingen van de aanklagers en enige informatie over hun persoon, ook de mening van direct getroffenen over de ICC-rechtszaak – maar niet of nauwelijks beelden van de trage juridische procesgang of vruchteloze VN-conferenties. Misschien daarom die voorzichtige hoop:

  • De ICC-aanklacht tegen de Soedanese president Al-Bashir brengt nabestaan- den van slachtoffers van – laten we niet kibbelen over woorden – genocide op het idee dat het gebeurde toch echt niet door de beugel kan en de daders vervolging verdienen; ze worden erkend in hun waardigheid (en misschien gaat zo de notie van ‘mensenrechten’ voor ze leven).
  • De leiding van het Oegandese Verzetsleger van de Heer spreekt elke dag wel vijf keer over het tegen hun uitgevaardigde arrestatiebevel, aldus een ge- vluchte medeleider. En ook anderen in Afrika raken maar niet uitgepraat over de acties van het ICC.
  • Het willen ontlopen van een ICC-aanklacht zet al aan tot betere rechtshand- having op nationaal niveau, zoals (hopelijk) in Colombia.
  • Tot slot hebben de filmmakers (“Wij zijn mensenrechtenactivisten die film inzetten”) een mooi kosmopolitisch sociaal netwerk gesticht.


The reckoning, trailer

Andere, kleine gebeurtenissen voedden echter mijn twijfel aan de mensheid:

  • Mijn hazeslaapjes gedurende de vertoning
  • De discussie na afloop over de situatie in Darfur. Aan het forum ligt het niet. Daarin zitten de producent, editor en maker van de documentaire, een journalist van Radio Darfur en een Britse journaliste gespecialiseerd in de regio. Ikzelf ben het probleem, gevangen in een kijkhouding. Dit is het le- ven, met zijn aanspraken. Ik mis de vierde wand.
  • Een fotografe maakt foto’s tijdens de vertoning van een andere documen- taire, The heart of Jenin; de flitsen irriteren soms. Op een gegeven moment beklimt ze een klein podium voor in de zaal en fotografeert het publiek. Ik betrap me op de gedachte dat de cameraflits op mij gericht is, natuurlijk omdat ik expressief geboeid naar de film zit te kijken, een gevouwen folder half voor mijn gezicht om mijn gemengde gevoelens te verbergen.
  • The heart of Jenin mikt op het sentiment, met de antipolitieke strekking van “we zijn allemaal mensen, als iedereen zijn/haar hart zou laten spre- ken, zouden alle problemen snel zijn opgelost”. Het verhaal: vader off(r)e(e)rt de organen van zijn door een Israelische soldaat fataal verwonde zoon aan Israelische kinderen – twee Palestijnse maar ook het dochtertje van een or- thodox joods gezin. De vader is in de zaal. Na afloop stelt men hem vragen als “Hoe gaat het nu met X?”, “Ik hoop dat uw nog levende zoon goed viool spelen leert [de overleden zoon speelde op een gitaar], wanneer treedt hij op?” en wil weten of en hoe men de vader financieel kan steunen bij zijn huidige en nieuwe project. Het getuigt van eenzelfde consumentisme als mijn kijkhouding.
  • Als de Palestijnse vader voor de vertoning binnentreedt, zie ik een stramme man. Te oud voor een sexy heldenrol waarmee ik me kan identificeren.


The heart of Jenin, trailer

Ik zeg niet dat het goed is, ik zeg dat het gebeurt. Joni Mitchell zong romantisch over ons mensen als van sterrenstof, goud. Ik houd het op grondsop.

roest2

met en zonder roest

fietsbel

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: