Saamhorigheid


Kinderen springen het bordes op, slaan de treden over. En draven terug naar hun ouders.

In de kerk weerklinkt het Wilhelmus. Ik bedenk dat ik dat niet vol overtuiging had kunnen meezingen.

krans

De twee minuten stilte arriveren voor ik er erg in heb. Het voelt alsof ik het verkeerde pak aan heb, mijn gezicht in de verkeerde plooi. Hoe in godsnaam mijn aandacht erbij te houden, die twee minuten.

Ik sta naast een fijne vrouw.

Ik kijk uit op een kalend achterhoofd.

De trompetter blaast een stuiterend loopje, als van een jazzimprovisatie. Het komt me te eigenzinnig, individualistisch voor. Ook is twee keer de eerste noot van een aanzet verstopt. Komisch, spelbedervend.

We plaatsen een kaars namens de organisatie en lopen het laatste stuk af, in de richting van de toekijkende mensen achter dranghekken. Mijn loopje houdt me plots bezig. Is er een plechtstatig loopje? Ik kan toch niet als mezelf lopen, ik ben in functie!

Ik besef hoe gelegenheden als deze verleiden een hoge borst op te zetten. Belangrijk dankzij de doden.

“Niet aan denken”, zegt de vrouw.

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: