Complicaties


Met mijn moeder in de ontvangstruimte van het verpleeghuis. De bar sluit om 16 uur. Het is na 16 uur. We hebben de zaal voor ons alleen.

Ze is bezorgd haar ouders in het hiernamaals te ontmoeten. Ik was er zelf niet opgekomen maar het is een zorg als alle andere.

U moet weten: haar moeder heeft nooit van haar gehouden. Als ze nu wakker in haar bed ligt – en verblijf in een verpleeghuis betekent veel op bed liggen, gege- ven chronische onderbemensing – bezoeken herinneringen aan haar moeder haar. Dat hoor ik vandaag voor het eerst.

Ze heeft het allemaal al verwerkt in gesprekken met de psychiater veertig jaar terug. De herinneringen zijn niet emotionerend, wel hinderlijk. De vraag naar het waarom van de ondergane liefdeloosheid blijft onbeantwoord.

Van de vele redenen die een mens kan hebben om niet dood te willen gaan, is dit voor haar de belangrijkste. Weer die moeder.

Ik zag direct allerlei complicaties, zoals iedereen die kan bedenken. Ontmoet je ‘daar’ elkaar als allen tachtigjarigen, zo oud als op de dag dat je stierf? Enzo- voort. Terechte (en gemakkelijke) vragen maar afstandelijk. Haar vrees kan ik me voorstellen en heeft iets treurigs. Om die reden bang zijn dood te gaan…

Hier op aarde leer ik (nog eens): al is iemand oud, van binnen kan men voelen als het kind dat men was. Maar ik had al geleerd dat alleen ouder wordenden mensen dat leren.

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: