Ambitie, rivaliteit


Vandaag naar de eerste les van een beknopte basiscursus fotografie geweest. Drie dingen vielen me op: de docent, mijn medecursisten en mijn vermoeiende zelf.

De docent verklaarde een kind van de flower powertijd te zijn. In die tijd leerde je op de academie het oneens zijn met het oordeel van je docent. Beoordelingen geven…dat deed hij niet graag. Jij moest je eigen stijl ontwikkelen en daar kon je niet vroeg genoeg mee beginnen. Hij zei het met een twinkeling en lachje die moesten communiceren dat hij zijn idealen van toen nog even toegedaan was.

                                                                                                                         .

In tegenstelling tot zijn officiële praat vond ik hem hierin vooral kind van zijn tijd gebleven.

Een van de cursisten vroeg bijvoorbeeld om een heldere foto-opdracht voor de volgende keer, hij had structuur nodig, hij wilde huiswerk. “Huiswerk!” gnuifde de docent, “daar wilden we in de jaren zestig juist vanaf!”.

Achteraf riep ik hem in gedachten op dit moment toe: “Ambitie! Carrière! Sco- ren!”.

Zijn zoon woonde in Slagharen en was jarig op de zaterdag van de volgende les. De docent stelde daarom voor die te verschuiven, hij kon de verjaardag onmoge- lijk missen, hoezeer de viering voor hem ook niet hoefde.

Probleem! Verschillende cursisten hadden de cursus uitgekozen op de data ver- meld in de gids en op de site. Andere zaterdagen waren inmiddels volgeboekt en ook de zondagen kwamen slecht uit.

Het leek een herhaling van zetten: de flexibele/luie/verwende/onverantwoorde- lijke 60’s-mentaliteit tegenover de doortastende/volgeplande/opgefokte/zelf- verloren spirit van na de jaren tachtig.

De vrouw naast mij liet tijdens de introductie vallen dat ze veel in het FOAM (“FO-AM ” zei ze) kwam. Ik vond dit vooral zelfprofilering als kunstzinnnig persoon, omdat ze het FOAM bekend veronderstelde. Verder moest ze kwijt dat ze haar eigen foto’s, bijvoorbeeld die van gisteren, gemaakt tijdens een training, altijd niet geslaagd vond, anders dan die van haar man. Ik vermoedde psychologisch gedoe.

Ik ergerde me. Mijn verzwegen tekst: “Ik kom óók geregeld in het FOAM maar mij zul je daarover niet horen”.

Later maakte ze driftig foto’s van de docent, tijdens zijn inleidende technische praatje.

[Toevoeging: de volgende les was o.a. deze vrouw vertrokken. Men had zich be- klaagd over de docent, o.a het woord “ijdel” en “is vooral graag aan het woord” was gevallen, onthulde de docent tijdens een volgende fotosessie]

En dan had je nog mijzelf. Minste was nog dat ik, als een van de laatste binnen- komend in een ruimte vol mensen, verwachtingsvol om een tafel gezeten, mijzelf dat erg ontspannen vond doen.

Relevant om hierbij te vermelden, is dat ik bij binnenkomst alert was op een eventuele leuke vrouw in het gezelschap.

Toppunt was mijn reactie op interessantdoenerige mannelijke medecursisten, waaronder die van het “huiswerk”. Ze hadden de mond vol over diafragma, slui- tertijd en andere technische, niet emotionele/persoonlijke aspecten van fotogra- fie. Ik vond het ‘typisch mannelijk’ – angst voor controleverlies, immer in charge. Seks als opdracht voor de techneut, het vrouwelijk orgasme doelgericht nage- streefd, de mannelijkheid immers in het geding.

Misschien was het hun manier van omgaan met de spanning van zo’n eerste keer. En deed ik op mijn manier hetzelfde.

Mijn subtekst bij mijn technischer collega’s: “In plaats van dat de aandacht naar mij uitgaat en ik gekroond word tot de bescheiden maar onmiskenbaar getalen- teerde man in het gezelschap”.

Blijft de kroning uit en profileren anderen zich – zo beleef ik in mijn rivaliteit – als bekleder van de positie die mij rechtens toekomt, bijt ik op mijn tong van nijd!

Wanneer ik ogenschijnlijk mannetjesgedrag bij anderen afkeur, is dit mijn bij- drage aan de strijd.

Vermijding verkocht als sensitiviteit; uitzenden van subtiele – om niet te zeggen: onmerkbare – loksignalen… Moriaantje droeg een parasol om zich tegen de zon te beschermen, ik om de aandacht van de zon te trekken. Duw hem toch vooral op- zij!

                                                                                                                        .

Ook naar voren treden moet je leren.

Bolland en Bolland proberen aan een ideaal van sensitiviteit te beantwoorden dat niet bij ze past. Ik zag dit destijds niet en hoorde alleen de single. Het pathos van dingen die voorbijgaan en met weemoed herinnerd worden, beantwoordde aan een behoefte. Waarover kon het voor mij, destijds twaalf, hebben gegaan? Ik vermoed de slagschaduw van de eindige ‘symbiotische’ relatie met mijn moeder, die jaren manifest wordend in mijn eerste echte, heftige en ongelukkige, ver- liefdheden.

Advertenties

1 comment so far

  1. Rob Alberts on

    Een mooie foto?
    Treffend het moment vastleggen
    of
    eeuwige schoonheid tonen.
    Soms pakt een plaatje mij en vaak kijk ik er overheen.
    Dit blog mooi vind ik mooi beschreven!
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: