Inlijving van een plein (Place Stanislas)


Ik ging naar Nancy om Art Nouveau te zien, en het Stanislas Plein.

Ik bezocht het plein. In mijn verbeelding had ik het met Art Nouveau verbonden, merkte ik aan mijn beteutering, die het me echter niet lukte te koppelen aan een heldere voorstelling van wat ik dan verwacht had te zullen zien.

Ik vermoed een aaneensluitend geheel waarin men kan dwalen of zich verliezen, een doorgecomponeerd Art Nouveau-interieur dat niet knelt…een exterieur, zonder indruk van moeite, ars.

De naam ‘Nancy’, zo anders dan ‘Straatsburg’ of ‘Metz’, had deel aan de belofte.

Ornamentiek of ‘wat ruist er door het struikgewas?’. Baarmoeder en kinderhemel ben ik bang.

Gedurende de vijf dagen dat ik ter plaatse was, heb ik tijd ingeruimd om me met het plein te verstaan. Zie de foto’s hieronder.

11 augustus

01
020304

De vraag: wat vind ik eigenlijk van dit hek? Het is niet alles goud wat er blinkt maar verguld metaal. En die ornamentiek? Het is niet eens perfect (afgebroken stukken). De lamp hangt aan een haan.

Achteraf domineert de verwarring van het uitgebleven sprookje. Het plein is begrensd en de grote rest doet niet mee. Ik betreed een vertoning.

12 augustus

05

Vanaf Place de la Carrière. Wat ik probeerde te vangen: jongens, wat straalt dit! Ik doel dan vooral op het bovenste gedeelte, afstekend tegen het hemelsblauw.

13 augustus

Het Museum van Schone Kunsten ligt aan het Stanislas Plein. Een moeilijk te bewegen gordijn – de onderzoom in een metalen buis gevat die aan de zijkanten was vastgemaakt, wat automatische bediening mogelijk maakte – gunde me er een blik op. Ik vond het hogere perspectief interessant en waagde een foto van het plein over zijn volle breedte, snel, want ik verwachtte een hand van een suppoost op mijn schouder.

Bijvangst: heren in wielrenpak met een bijpassend lichtblauw gekleurde racefiets. Ik heb de foto thuis bijgesneden in twee varianten: een homo-erotische en een die de begrensdheid benadrukt: voorbij het hek de woestenij.

09

07

08

15 augustus

1011

Het Stanislasplein ligt dichtbij het station (zie: de flat). De eerste foto drukt het best van alle het plein als enclave uit. Lees ook: de verdrijving uit het Paradijs. Helemaal correct is deze voorstelling van zaken niet. Het aansluitende Place de la Carrière is gebouwd in dezelfde achttiende-eeuwse stijl en even ruim van opzet.

De laatste foto volgde uit de late ontdekking dat het plein zijn werking ook ontleent aan de kleur van de straatstenen: even licht als die van de steen gebruikt voor de gebouwen.

Wikipedia: “De bestrating van de Place Stanislas werd in de loop der tijden meermaals gewijzigd, waardoor de oorspronkelijke aanleg in twee kleuren geheel verloren ging. Na de Tweede Wereldoorlog werd het plein meer en meer gebruikt als parkeerterrein: er was plaats voor zo’n zeshonderd auto’s! Pas in 1983 werd een parkeerverbod ingevoerd. In de aanloop naar de herdenking van het 250-jarige bestaan van het plein in 2005, werd het volledig heraangelegd, waarbij de originele vormgeving van architect Héré – lichte bestrating met donkere banden – in ere hersteld werd. Ook de gevels van alle gebouwen rondom kregen een opknapbeurt. Het plein werd volledig verkeersvrij.”

Advertenties

1 comment so far

  1. Rob Alberts on

    Mooi!

    Vriendelijke goet,


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: