Archive for the ‘Gemeentemuseum Den Haag’ Category

Moeder op bed, Kiefer aan de wand


Hoe met de formalistische lezingen van abstractie de wereld uit de kunst verdween.

Lees verder

Always my weakness, like a simple tune


Over eenvoud als waarde.

Schrap je, in een streven tot de kern van iets te komen, teveel ‘bijkomstigheid’, houd je niets over. Dit is het dilemma van de kunstenaar ‘schavend’ (o, de mis- leiding door woorden) aan een ‘bijna af’-beeld.

Hoeveel detaillering is minimaal vereist om te kunnen ontroeren? De vraag was aan de orde in een zeker soort Nederlandse poëzie uit de jaren zestig van de vo- rige eeuw. Men probeerde aan particuliere anekdotes een universele strekking te geven. Teveel anekdote blijft te particulier, te algemeen gemaakt ontroert de a- nekdote niet meer, houdt op anekdote, belevenis te zijn. Een mijns inziens niet geslaagd voorbeeld van Rutger Kopland:

Juffrouw A.

Op 19 september, een nevelige
negentiende, stapte juffrouw A
aan de verkeerde kant van
haar scheepje Steeds Tevreden
in het Meppelerdiep.

Het was al koud, zij had
de kachel niet aan kunnen krijgen,
haar oude moeder was gestorven,
alles roestte en knarste, vanuit
haar kombuis leken god en
sociale zaken niet te bereiken.
zij ging van boord.

Over zulke zaken had ik het eerder. Vandaag werd ik er weer mee geconfronteerd toen ik mijn stem uitbracht voor de publieksprijs van de Zomer-Expo.

    

Lees verder

James Ensor, Gemeentemuseum


Vandaag snel (1 1/2 uur) zonder audioguide de Ensor-tentoonstelling in Den Haag bekeken, voor het bezoek aan mijn moeder. Die ligt – ‘wonen’ voelt als minder passende term – nog steeds in het verpleeghuis (ik werd in het museum (!) gebeld door een verzorgende: gisteravond had mijn moeder plots 39o C koorts, wond- roos, maar ik kon komen).

Onderstaand schilderij sprak me het meest aan. Ik duidde het als een beoogde relativering van het menselijk gewurm.

De mensen zijn geverfd in de kleuren van de ondergaande zon; het lumineuze zand schijnt voortzetting van de hemelse natuur; een gele wolk hangt quasi toeziend boven het tafereel. Lees verder

Uit mijn nek


Zondag een aantal uren de Bellmer / Bourgeois-tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum bekeken. Mijn indruk: Bellmer is de man van de uiterlijkheden, Bourgeois spreekt van binnenuit. Een kijkverslag.

Lees verder

Ach kunstenaar, toe spreek niet meer


Heinrich Vogeler - schilderij dat het ideaal bevriest, even later was hij gescheiden en zijn kunstenaarsgemeenschap uiteengevallen

Heinrich Vogeler, voor hij werd ingehaald door de geschiedenis

Veel kunstuitleg irriteert mij. Eerder dit jaar reageerde ik op de catalogustekst bij een Tjebbe Beekman-expositie. Gisteren stoorde me sommige informatie bij de Haagse School-expositie, momenteel te zien in het Haags Gemeentemuseum. Ik bezocht het museum afgelopen maand enkele keren, allereerst voor de glas- expositie. Ook kan ik symbolisten en aanverwanten moeilijk weerstaan, dit keer de prerafaëlieten. De laatsten blijven voor mij sprookjesvertellers maar ik heb er een zwak voor, misschien uit weemoed naar een verloren gegane mogelijkheid, die van het geloof in een vitaal, gezond onbewuste. Na God en de grote ideolo- gieën zijn ook mythen en volkssprookjes verbleekt. Strips en cartoons, hun op- volgers in de tijd, hebben nooit de hooggestemdheid en status gehad die mythe en sprookje in de negentiende eeuw enige tijd aankleefden. Lees verder